Најголемото досегашно глобално истражување меѓу физичари покажа дека научниците се далеку од согласност за некои од најголемите мистерии на Вселената. Од црните дупки и темната материја до квантната гравитација, ниту едно од понудените објаснувања не добило убедлива поддршка од мнозинството.
Дури и стандардниот космолошки модел ΛCDM, кој ја опишува Вселената преку обична материја, темна материја и темна енергија, не успеал да обезбеди мнозинска поддршка. Можно е на ставовите да влијаат и неодамнешните резултати од инструментот DESI, кои укажуваат дека темната енергија можеби се менува со текот на времето, спротивно на претпоставката дека таа е постојана.
Најголема согласност имало околу толкувањето на Големата експлозија. Дури 68 отсто од испитаниците сметаат дека таа не мора да го означува почетокот на времето. Теоријата опишува како Вселената се развивала од исклучително жешка и густа состојба, но сама по себе не одговара на прашањето дали времето имало апсолутен почеток.
Само 51 отсто од физичарите се согласиле дека младата Вселена минала низ период на космичка инфлација — исклучително брзо ширење веднаш по раната фаза на нејзиниот развој.
Темната материја останува особено отворено прашање. Само 17 отсто го поддржале сценариото според кое таа е составена од сè уште неоткриени честички со мала маса, 12 отсто се определиле за изменета теорија на гравитацијата, а најголемата поединечна група, 21 отсто, поддржала комбинација од повеќе можни објаснувања.
Нема јасен победник ниту во потрагата по квантна гравитација — теорија што би ги обединила Ајнштајновата гравитација и квантната механика. Теоријата на струни добила најмногу поддршка, но само 19 отсто. Јамковната квантна гравитација била избор на 12 отсто, додека 18 отсто сметаат дека гравитацијата можеби воопшто не може да се квантизира.
Истражувачите нагласуваат дека ваквата поделба не значи дека физиката ја изгубила насоката. Напротив, недостигот од консензус може да покаже каде се потребни попрецизни мерења, подобри теории или нови врски меѓу различни области. Токму во тие „пукнатини“ можат да се појават идеи што ќе го променат нашето разбирање на Вселената.
