Научници од Институтот за наука во Токио открија како бактериите ги составуваат рефрактилните тела — сложени протеински структури што реагираат на промените во киселоста.
Во речиси неутрална средина, овие структури се свиткани во компактна намотка налик на лента. Кога средината ќе стане кисела, тие за помалку од една секунда се издолжуваат во спирала што може да биде околу 50 пати подолга од почетната форма. Притоа создаваат доволно механичка сила за да ја нарушат клеточната мембрана.
Истражувањето се фокусирало на типот 51 рефрактилни тела, кои се составени од четири протеини: RebA, RebB, RebC и RebD. Со генетички измени, напредна микроскопија, флуоресцентни анализи, расејување на Х-зраци и спектроскопија, тимот проверил што се случува кога поединечни гени ќе бидат отстранети.
Резултатите покажале дека RebA и RebB сами не се доволни за создавање функционална структура. RebD, иако е присутен во мал обем, е неопходен во раната фаза и помага да се изгради уредена структура богата со алфа-спирали.
RebC не бил пронајден во зрелото рефрактилно тело, но неговата улога во текот на составувањето е клучна. Без него, другите протеини се групирале во неуредни наслаги наместо во правилно свиткана намотка. Отсуството на RebC или RebD доведувало до агрегати богати со бета-структури, кои не можат да се издолжуваат.
Наодите покажуваат дека кај ваквите протеински „машини“ не е важен само конечниот состав, туку и редоследот на составувањето. Тоа може да им помогне на научниците да создаваат материјали и микроскопски уреди што реагираат на промени во средината и произведуваат контролирано движење.
Студијата е објавена во списанието Biomacromolecules, а авторите ја претставуваат како основа за идно инженерство на динамични протеински системи.
