Силиконите се користат во индустријата, медицината и секојдневни производи. Нивната топлинска стабилност и хемиска инертност се корисни својства, но го отежнуваат рециклирањето. Лабораториско истражување испитало хемиски процес што ги разградува силиконските полимери и го обновува диметилдихлоросиланот — основна суровина за создавање нови силикони. Така, наместо материјалот да остане во форма на отпад, неговите составни делови би можеле да се вратат во производство. Засега ова е можност покажана во лабораториски услови, а не докажана индустриска постапка.
Ինչպես է процесот ги раздвојува синџирите?
Силиконските полимери имаат синџири со врски меѓу силициум и кислород, означени како Si–O–Si. Деполимеризација значи разградување на полимерот; во овој пристап, реакцијата ги расцепува тие врски за да се добие дихлоросилански мономер. Мономер е основна молекуларна единица од која може да се создава полимер. Силилиумскиот јон, позитивно наелектризирано соединение на силициум, ја започнува постапката. Механистичките испитувања и пресметковните анализи укажуваат дека фосгенот е претходник на активниот агенс што ги расцепува врските, создаден во присуство на силилиумскиот јон.
Колкав принос е постигнат?
Истражувачите го испитале процесот на различни секојдневни силиконски производи. Кај некои од нив, приносот на обновен диметилдихлоросилан достигнал до 99% по 24 часа. Кога тестирале мешавина од користени производи, обновувањето изнесувало 86%. Трудот наведува дека пристапот е применлив и за широк опсег линеарни и циклични силоксани, вклучувајќи комерцијални силиконски масла и еластомери. Овие резултати укажуваат дека методот може да опфати различни видови материјали, но пријавените приноси зависат од тестираниот примерок.
Безбедноста е важна пречка за понатамошен развој: фосгенот е токсичен гас. Истражувачите користеле цврст трифосген, кој ослободува фосген за време на реакцијата, и наведуваат дека работат на алтернативи и на отстранување траги од фосген од обновениот производ. Реакцијата се одвива на 80 °C, а истражувачите велат дека не бара значителен внес на енергија. Сепак, достапните податоци не покажуваат примена во индустриско производство, а деталните експериментални услови и опсегот на тестирани материјали не се целосно наведени. Статусот на стручна рецензија не е потврден. Затоа, високиот принос е лабораториски резултат, а не доказ дека силиконскиот отпад веќе може широко да се рециклира на овој начин.
Научна основа и ограничувања
Лабораториско истражување на хемиска деполимеризација и механизам, со пресметковни анализи.
Примерок: unknown.
- Резултатите се од хемиски процес испитан во лабораториски услови; достапниот текст не покажува дека постапката е применета во индустриско производство.
- Приносот до 99% важи за некои тестирани производи по 24 часа; во тестот со мешавина пријавено е обновување од 86%.
- Фосгенот е токсичен. Во соопштениот пристап се користи трифосген, а истражувачите наведуваат дека сè уште работат на алтернативи и на отстранување траги од фосген.
- Достапниот извадок не ги наведува вкупниот број примероци, точниот опсег на тестирани материјали или деталните експериментални услови.
- Статусот на стручна рецензија не е потврден
