Сезоната на топење на морскиот мраз во Арктикот денес трае околу 40 дена подолго отколку во 1979 година. Сепак, нова студија предводена од НАСА покажува дека ова продолжување главно се случило пред 2010 година, по што просечната должина на сезоната се стабилизирала.
Истражувачите анализирале сателитски набљудувања од 1979 до 2023 година за да утврдат кога мразот почнува да се топи напролет и кога повторно замрзнува наесен. Најголем придонес за подолгата сезона имало подоцнежното есенско замрзнување, а не пораното пролетно топење.
Причината е поврзана со енергетскиот биланс на Арктикот. Во периодот на забрзано губење мраз во 2000-тите, поголемите површини отворена, потемна океанска вода апсорбирале повеќе сончева енергија, што дополнително го одложувало замрзнувањето.
Од 2010 година, промените во облачноста го намалиле количеството сончева светлина што стигнува до делови од Арктичкиот Океан. Така, сезоната од година до година сè уште значително варира, но на подолг рок не покажува исто продолжување како претходно.
Ова не значи дека климатските промени престанале да влијаат врз Арктикот. Регионот и натаму се загрева речиси четири пати побрзо од глобалниот просек, а преостанатиот морски мраз е значително потенок. Поради тоа, временските услови, облаците, бурите и ветровите сега имаат поголемо влијание врз годишните промени.
Научниците предупредуваат дека сегашната стабилизација може да биде само привремена. Доколку продолжи топењето на дебелиот повеќегодишен мраз северно од Гренланд и Канадскиот Арктички Архипелаг, Арктикот повторно би можел да влезе во период на брзо губење мраз и продолжување на сезоната на топење.
Студијата е објавена во списанието Communications Earth & Environment и ја нагласува важноста на континуираното сателитско следење на арктичкиот мраз и условите што го контролираат неговото топење и замрзнување.
