Научници од Универзитетскиот колеџ во Лондон (UCL) реконструираа кратки видеа што ги гледале глувци, користејќи само сигнали од нервните клетки во визуелниот кортекс.
Истражувањето, објавено во списанието eLife, нуди нов начин за проучување на тоа како мозокот ги претвора визуелните сигнали во внатрешна претстава на светот. Техниката би можела да помогне и во споредувањето на начинот на кој различни видови го доживуваат истото опкружување.
За разлика од претходни истражувања кај луѓето, кои често користат пошироки сигнали добиени со функционална магнетна резонанца, тимот се потпрел на мерења од поединечни нервни клетки кај глувци. Таквите податоци овозможуваат подетално следење на начинот на кој визуелните информации се кодираат во мозокот.
Истражувачите користеле динамички модел на нервно кодирање, кој предвидува како би реагирале одделни неврони додека глушец гледа филм. Моделот ги земал предвид и движењата на животното и промените во ширината на зениците.
Активноста на нервните клетки била измерена со микроскопска метода што го открива нивното активирање преку локални зголемувања на нивото на калциум. Алгоритамот потоа ја споредувал предвидената и измерената активност и постепено ги менувал пикселите на првично празно видео, сè додека реконструкцијата не почнала да се совпаѓа со оригиналната снимка.
По тренирањето на моделот, научниците го тестирале со ново 10-секундно видео што не било дел од податоците за обука. Само врз основа на мозочната активност, системот создал реконструкција што наликувала на сцената што ја гледал глушецот. Точноста се подобрувала кога биле вклучени податоци од поголем број неврони.
Совпаѓањето било проценето со анализа на корелацијата меѓу соодветните пиксели во оригиналното и реконструираното видео. Иако разликите во временската усогласеност биле мали, научниците нагласуваат дека сè уште има простор за подобрување на резолуцијата и опфатот на реконструираната сцена.
Следната цел на истражувачите е да откријат колку внатрешната претстава на мозокот се разликува од физичкиот свет. Видот не функционира како едноставна камера: мозокот постојано ги толкува, филтрира и менува примените информации. Овие отстапувања можеби не се грешки, туку начин на кој умот го организира и надополнува визуелното искуство.
