Универзумот, според досегашните мерења, изгледа геометриски рамен. Но тоа не дава конечен одговор на прашањето дали е бесконечен. Просторот може да биде рамен во размерите што ги набљудуваме, а сепак на многу поголеми растојанија да се закривува или да се поврзува самиот со себе.
Нашето знаење е ограничено на набљудливиот универзум – регионот од кој информациите можеле да стигнат до нас. Надвор од таа граница можеби има уште галаксии и космички структури, но нивната светлина можеби никогаш нема да стигне до Земјата, дури и ако чекаме неограничено долго.
Една можност е просторот да продолжува бескрајно во сите насоки. Друга е целиот универзум да биде конечен, но без раб. Земјината површина е корисна аналогија: има конечна површина, но патувачот по неа не наидува на место каде што теренот едноставно завршува.
Закривеноста може да се открие преку геометријата. На рамна површина, аглите во триаголникот собираат 180 степени, а паралелните линии не се сечат. На закривена површина овие правила се менуваат. На пример, два патишта што почнуваат паралелно на екваторот се среќаваат на Северниот Пол.
Астрономите применуваат слични тестови врз самиот космос. Еден од најважните извори на информации е космичкото микробраново зрачење – древната светлина ослободена кога раниот универзум се оладил доволно за фотоните да патуваат слободно.
Во ова зрачење се забележуваат ситни температурни разлики со предвидливи размери. Ако просторот бил силно закривен, патувањето на светлината низ милијарди светлосни години би го променило нивниот привиден изглед. Бидејќи набљудуваните обрасци се совпаѓаат со очекувањата за рамен простор, научниците велат дека универзумот е исклучително близу до геометриски рамен.
Сепак, рамноста не е исто што и бесконечност. Ако би ја мереле Земјата само во мало соседство, и таа би изгледала рамна. Можно е закривеноста на универзумот да станува видлива дури на размери многу поголеми од набљудливиот космос.
Постои и уште посложена можност: просторот да биде рамен локално, но некои негови насоки да се „затвораат“ и да се враќаат кон почетната точка. Тоа е прашање на топологија, која опишува како е поврзан просторот, а не само дали е закривен. Аналогија е рамна хартија свиткана во цилиндар: локално геометријата останува рамна, но една насока станува кружна.
Истражувачите бараат повторливи обрасци во космичкото микробраново зрачење и галаксии што би можеле да се појавуваат на различни места поради космички „круг“. Досега нема убедлив доказ за таква структура. Но ако размерот на евентуалното затворање е поголем од набљудливиот универзум, можеби никогаш нема да можеме да го откриеме.
Затоа, најчесниот научен одговор е дека сè уште не знаеме дали универзумот е бесконечен, конечен, закривен или тополошки поврзан на необичен начин. Мерењата ни го опишуваат делот што можеме да го видиме, но не нужно и целината.
