Зошто некои ученици постојано напредуваат по математика, додека други со текот на времето стагнираат? Нова студија на Норвешкиот универзитет за наука и технологија (NTNU) покажува дека внатрешната мотивација може да има поголема улога во подобрувањето на математичките способности од работната меморија.
Истражувачите анализирале податоци од проектот „Trondheim Early Secure Study“, кој ги следи учесниците од детството. Во студијата биле опфатени ученици на возраст од 8 до 16 години, а анализата овозможила да се разликуваат стабилните разлики меѓу учениците од промените што се случуваат кај истиот ученик со текот на времето.
Работната меморија може да се замисли како ментална бележница. Таа ни помага истовремено да запомниме броеви, правила и меѓурезултати додека решаваме математичка задача. Иако учениците со подобра работна меморија често постигнуваат подобри резултати, таа во поголема мера ги одразува трајните разлики меѓу учениците отколку што го објаснува нивниот подоцнежен напредок.
За разлика од тоа, внатрешната мотивација се однесува на учење математика затоа што предметот е интересен, забавен или значаен, а не само поради оценките, пофалбите или избегнувањето критика. Според резултатите, токму оваа форма на мотивација била посилно поврзана со подобрувањето на математичките вештини.
Истражувањето укажува и на заемно засилување: повисоката мотивација била поврзана со подобри математички резултати две години подоцна, додека учениците што постигнувале подобри резултати подоцна покажувале и поголема мотивација. Така може да се создаде позитивен круг во кој интересот поттикнува вежбање, а совладувањето на материјалот дополнително го зголемува интересот.
Авторите затоа сметаат дека наставата треба рано да создава чувство на интерес, напредок и ангажираност. Насоченото вежбање останува важно, но учениците полесно ќе истраат ако математиката ја доживуваат како разбирлива и релевантна. Резултатите се објавени во списанието Contemporary Educational Psychology.
