Северноатлантските китови (Eubalaena glacialis) ноќе се приближуваат до површината за да се хранат, што може значително да го зголеми ризикот од судири со бродови. Ова го покажува ново истражување спроведено во Заливот на Свети Лоренс во Канада.
Истражувачите поставиле биолошки ознаки со камери, сензори за движење, длабочина, звук и светлина на 23 кита. Снимките и податоците биле искористени за тренирање на модел за машинско учење што ги препознава движењата поврзани со хранењето.
Најуспешниот модел се совпаднал со рачната процена на научниците во 95 проценти од случаите. Податоците покажале дека китовите во просек поминуваат 11,4 часа дневно во потрага по храна, но начинот на хранење се менува зависно од делот од денот.
Во текот на денот животните најчесто се хранеле блиску до морското дно, каде што филтрираат планктон преку специјализираните китови усни плочи. Навечер се преместувале кон површината, веројатно следејќи го движењето на зоопланктонот.
Околу една четвртина од хранењето се одвивала надвор од зоните во кои е забрането движење на моторни пловила. Тоа укажува дека постојните мерки за заштита можеби не ги опфаќаат сите места каде што китовите редовно се хранат.
Северноатлантскиот кит е критично загрозен вид, соочен со закани од риболовната опрема, бродскиот сообраќај и климатските промени. Затоплувањето и промените во океанските услови ја менуваат распространетоста на зоопланктонот, па китовите можат да се движат и надвор од заштитените подрачја.
Истражувањето, објавено во списанието PLOS ONE, воедно обезбедува први видеоснимки од хранење на овие китови на морското дно. Наодите би можеле да помогнат при подобро планирање на ограничувањата за пловидба и мерките за заштита на видот.
